مسیح محبَت است

در سالن آرام و تاریک کلیسا که می نشینم به عیسی فکر می کنم. مردی در صحراهای گرم و بی آب فلسطین در میان مردمانی فقیر و خودش فقیر تر از همه شاید. یک تلاش تازه برای نجات انسان از رنج تاریخی، صرف نظر از داوری درباره ی درستی اش. و به دور و برم که نگاه می کنم کمتر نشانه ای از او در آن سالن تاریک و آرام و پر ابهت پیدا می کنم. آرامش و ابهت انسانی در کوه جلجتا، در قالب سنگ و مرمر و چهره های بزرگ و لرزش نور شمع ها بر دیوارها. به سنگلاخ صحرا فکر می کنم ، و به تاج خار بر سر آن مرد و صلیبی که همان رنج انسانهاست. چقدر فاصله است از آرامش آن شب صحرا تا سکوت آن سالن که گاهی با نجوایی می شکند.